Snikkend vertelde ze dat haar auto ergens in de middle of nowhere was stilgevallen. Ze probeerde haar vader te bereiken, maar die had onlangs zijn nummer veranderd. Het oude nummer dat nog onder “Papa” stond… bleek nu van mij te zijn. Het nummer dat ooit van Helen was geweest.
Ik bleef met haar aan de lijn tot de hulpdiensten arriveerden. Daarna zat ik alleen in mijn auto en liet ik de tranen komen, tot de zon opkwam.
Voor een paar korte, intense seconden had het gevoeld alsof mijn dochter weer even dichtbij was. Alsof ze me eraan herinnerde dat liefde niet verdwijnt – zelfs niet wanneer iemand er niet meer is.
Let op: Dit verhaal is fictief en gebaseerd op verzonnen gebeurtenissen. Namen, personages en details zijn aangepast. Iedere gelijkenis met echte personen of situaties berust op toeval.
