"Ik wacht nog steeds. Waar ben je?"
Uitsluitend ter illustratie.
Mijn hele lichaam beefde. Heel even… slechts een ongelooflijk fragiel moment… voelde het alsof Helen haar hand naar me uitstreek vanuit een plek waar ik niet bij kon.
Met trillende handen belde ik het nummer.
Een jonge vrouw antwoordde meteen, huilend: "Papa? Papa, waar ben je? Alsjeblieft, ik heb hulp nodig..."
Ik slikte moeilijk. "Ik ben je vader niet," zei ik zachtjes. "Wie probeer je te bereiken?"
Sniffend legde ze uit dat haar auto midden in de nowhere pech had gekregen. Ze hadden wanhopig geprobeerd haar vader te bereiken, maar hij had onlangs zijn nummer veranderd. Toen ze het oude nummer belde, bleek het contact dat onder 'Papa' stond... ik te zijn. Omdat dat nummer ooit van Helen was geweest.
Wordt vervolgd op de volgende pagina:
